Dlaczego odejście okazało się trudniejsze, niż się spodziewałem
Siedem lat po wprowadzeniu się do kurnika Daniel w końcu zakończył remont głównego budynku. Znajdowały się w nim przestronne sypialnie, prawdziwa jadalnia oraz tyle miejsca do przechowywania, że nikt nie musiał trzymać ubrań pod łóżkiem. Rodzina zapakowała swoje rzeczy do pudeł i przygotowała się do przeprowadzki na drugą stronę podwórka. Jednak ostatniego wieczoru spędzonego w małym domku wydarzyło się coś nieoczekiwanego.
Laura siedziała przy składanym stole, rozglądając się po pokoju, w którym ich dzieci spędziły swoje najwcześniejsze lata. Obok drzwi sypialni wciąż widoczne były ślady ołówka zaznaczające wzrost Sophie. Daniel przypomniał sobie noce, kiedy pracował do północy, montując półki i naprawiając szafki. — To zabawne — powiedział cicho. – Przez te wszystkie lata staraliśmy się stąd wyrwać. A teraz tak naprawdę nie chcę stąd wyjeżdżać.
Rodzina w końcu wprowadziła się do większego domu, ale Daniel nie chciał zburzyć tego małego budynku. Zachował go jako domek gościnny, zachowując drewniane półki, niewielką kuchnię i składany stół, który sam wykonał. Patrząc wstecz, zdał sobie sprawę, że kurnik dał im coś, czego się nie spodziewali: prostszy sposób życia. W końcu mieli ten duży dom, o którym marzyli, ale niektóre z ich najszczęśliwszych wspomnień wiązały się właśnie z tym najmniejszym.