Jednym z najbardziej uderzających współczesnych przykładów jest obiekt w Arles, na południu Francji. Atelier Luma działa w dawnym budynku warsztatu naprawczego kolei, który został przekształcony w funkcjonującą publiczną przestrzeń prezentującą lokalne materiały. Jego projektanci przyjrzeli się strumieniom odpadów z okolicznego regionu i zadali proste pytanie: co można zbudować z rzeczy, które i tak byłyby wyrzucone? Odpowiedzią szybko stała się uprawa słoneczników. Wewnątrz budynku produkty uboczne lokalnego przemysłu słonecznikowego zostały przekształcone w panele akustyczne. Rdzeń i włókna są rozdrabniane i formowane w materiał, który pomaga pochłaniać dźwięk. Jest to istotne rozróżnienie: panele słonecznikowe służą tam do izolacji akustycznej, podczas gdy lokalne bele ze słomy ryżowej zapewniają izolację termiczną w innych częściach obiektu. W budynku wykorzystano również w nieoczekiwany sposób glinę z recyklingu, sól, barwniki roślinne i inne regionalne materiały.
Zanim materiały na bazie słonecznika staną się powszechne w domach, pozostaje jeszcze wiele do zrobienia. Dobry produkt izolacyjny musi nie tylko spowalniać przepływ ciepła. Musi być bezpieczny w kontakcie z ogniem, regulować wilgotność, być odporny na gnicie, zachowywać swój kształt oraz pozostawać praktyczny w produkcji. Naukowcy nadal testują mieszanki, spoiwa, gęstości i metody obróbki. W niektórych badaniach łodygi słonecznika łączy się z gipsem, łuskami ryżowymi, włóknami tekstylnymi lub innymi materiałami w celu poprawy właściwości użytkowych. Słoneczniki są już powszechnie uprawiane. Po zebraniu nasion i oleju pozostaje dużo suchych łodyg. Jeśli część tego materiału będzie mogła zastąpić nowo produkowane składniki izolacyjne, rolnicy zyskają kolejne zastosowanie dla produktu ubocznego, a budowniczowie – kolejną opcję opartą na surowcach odnawialnych. Nie będzie to rozwiązanie odpowiednie dla każdego budynku ani każdego klimatu. Daje to jednak inżynierom jeszcze jeden materiał do wykorzystania.
I to sprowadza nas z powrotem do kobiety stojącej obok swojej chatki, gdy rozpętała się zamieć. Tylko ona dostrzegła to, co wszyscy inni zlekceważyli. Sucha łodyga była lekka. Zawierała powietrze. Była pod ręką. Wykorzystała ją. Dzisiaj laboratoria i architekci zadają to samo podstawowe pytanie w znacznie bardziej zaawansowany sposób: jakie przydatne materiały wciąż wyrzucamy?