Był rok 1884, kiedy zimy na amerykańskim pograniczu mogły stać się niebezpieczne niemal bez ostrzeżenia. Kobieta mieszkała w małej chatce wraz ze swoją małą córką. Ich dom był skromny, zbudowany tak, by chronić przed deszczem i większością wiatrów, ale nie przed każdym podmuchiem wiejącym nad otwartym terenem. Każda jesień oznaczała tę samą pracę. Trzeba było zgromadzić zapasy żywności. Trzeba było ułożyć drewno na opał. Przed nadejściem pierwszych poważnych mrozów należało sprawdzić szczelność wokół drzwi i okien.
W tamtym roku zauważyła coś, co większość ludzi przeoczyła. Słoneczniki wyrosły wysoko przez całe lato, a potem uschły po ścięciu główek i zebraniu nasion. Łodygi wyglądały na bezużyteczne. Sąsiedzi je palili albo wyrzucali na bok. Podniosła jedną łodygę i złamała ją na pół. W środku znajdował się blady, jasny rdzeń. „To głównie powietrze” – powiedziała. Jej córka spojrzała na nią zdziwiona. „No i co z tego?” Kobieta uśmiechnęła się. „Powietrze może być przydatne, jeśli się je zatrzyma”.
Zamiast je spalać, zaczęła zbierać łodygi. Najpierw układała je w stosy obok szopy. Potem związała je w grube wiązki. Jej córka pomagała jej nosić lżejsze kawałki. Pod koniec tygodnia stos stał się tak duży, że nie dało się go zignorować. Podobnie jak pytania sąsiadów.