Zaintrygowana misterną pracą rzemieślniczą, z jaką wykonano broszkę, Hina zaniósła ją w następny weekend do lokalnego rzeczoznawcy zajmującego się sztuką tradycyjną. Rzeczoznawca obejrzał przedmiot pod lupą i z zaskoczeniem wstrzymał oddech, gdy dostrzegł wyryte na spodzie ledwo widoczne znamię producenta. Wyjaśnił, że jest to wczesne arcydzieło autorstwa jednego z legendarnych pionierów rzeźby na uniwersytecie – eksponat o jakości muzealnej i ogromnym znaczeniu historycznym.
Głęboko poruszony pan Sato postanowił oficjalnie przekazać model studyjny swojej żony do stałej kolekcji uniwersytetu jako dar na cześć Hiny, zapewniając tym samym przyszłym pokoleniom studentów sztuki możliwość czerpania z jej spuścizny. Hina natomiast zachowała tę drewnianą broszkę jako swój osobisty skarb, nosząc ją jako namacalne przypomnienie uczciwości, wytrwałości i więzi międzyludzkich.
Przez kolejne kilka lat Hina utrzymywała bliską i cenną przyjaźń z panem Sato, regularnie odwiedzając go, by napić się herbaty i zapoznać się z pozostałymi archiwalnymi dokumentami przechowywanymi w sejfie jego żony. Kiedy w końcu ukończyła studia jako najlepsza w swojej klasie, z dumą nosiła drewnianą broszkę przypiętą nad sercem – symbol niesamowitej podróży, która rozpoczęła się od prostego gestu życzliwości w zatłoczonym pociągu metra.