Edna Kowalski mieszkała w Primrose Cottage od czterdziestu trzech lat i przez cały ten czas najbardziej uciążliwą rzeczą, jaka wydarzyła się na jej frontowej ścieżce, było wykopanie cebulek tulipanów przez teriera Hendersonów w 2009 roku. Zamieniła z nimi kilka słów na ten temat. Terier nie przejął się tym, ale Hendersonowie tak i to wystarczyło. Życie w wiosce Ashwell toczyło się w dokładnie takim tempie, jakie preferowała Edna – powolnym, przewidywalnym i przyjemnie nie wyróżniającym się.
Kiedy więc wróciła z klubu brydżowego w pogodne wtorkowe popołudnie i zastała młodą kobietę w długiej do podłogi lnianej sukience, stojącą przy czerwonych drzwiach wejściowych, z jedną ręką owiniętą wokół kubka na wynos, a drugą przechylającą słomkowy kapelusz pod kątem, który wyglądał na niewygodny, Edna odchrząknęła. Młoda kobieta była zaskoczona, prawie upuszczając kubek. Mężczyzna przykucnięty na ścieżce z ogromną kamerą odwrócił się, wyglądając na winnego. Edna zapytała całkiem rozsądnie: „Co dokładnie robisz na mojej posesji?” Młoda kobieta przeprosiła w zdyszanym pośpiechu – zapukała, powiedziała, nikt nie odpowiedział, potrzebowali jeszcze tylko dziesięciu minut, domek był taki piękny, miała nadzieję, że to w porządku. Miała bardzo duże oczy i skutecznie ich używała.
Edna zastanowiła się nad tym. To nie było w porządku, ściśle mówiąc. Ale wydawali się wystarczająco nieszkodliwi, a ona była ciekawa kamery i całego procesu. Powiedziała im dziesięć minut i miała to na myśli, po czym ominęła ich i weszła do środka.