Susza spowodowała wyschnięcie jeziora i odsłoniła samochód zaginiony od 1971 roku – a potem szeryf otworzył bagażnik

Sobota zapowiadała się jasno i spokojnie nad zbiornikiem Cedar Fork. Woda zaczęła powoli wracać na odsłonięty brzeg, ale stara rampa dla łodzi wciąż była widoczna w promieniach porannego słońca. June stała na skraju popękanego błota w lawendowym swetrze, obracając złoty pierścionek na palcu. Przybyła dwadzieścia minut wcześniej i od tamtej pory nie ruszyła się z miejsca. W końcu na szczycie rampy pojawiła się biała furgonetka Dale’a. Powoli przetoczyła się po nierównym podłożu, po czym zatrzymała się kilka jardów dalej. 

Drzwi pasażerskie otworzyły się i wysiadł z nich niski, szczupły mężczyzna, opierający się na lasce. Danny Price miał teraz siedemdziesiąt siedem lat. Jego włosy posiwiały, ramiona zwęziły się, a na twarzy malowało się ciche zmęczenie kogoś, kto całe życie spędził z pytaniem bez odpowiedzi. Ale kiedy ujrzał June, zatrzymał się. Przez dłuższą chwilę żadne z nich nie odezwało się. W końcu Danny sięgnął do kieszeni koszuli i wyciągnął stary mosiężny klucz przywiązany do postrzępionego skórzanego sznurka. 

To był klucz do bagażnika. Danny trzymał go razem z kluczami do domu, kiedy uciekał z samochodu, niosąc go na zachód, nie wiedząc, czy kiedykolwiek wróci. Przez pięćdziesiąt pięć lat pozostawał on ostatnim namacalnym śladem dowodu, który mógł oczyścić go z zarzutów. Wyciągnął go na otwartej dłoni. – Spóźniłeś się, Danny Price – powiedziała June drżącym głosem. – Wiem – wyszeptał. – Przepraszam. – June wzięła klucz, a potem sięgnęła po jego dłoń. Nieco dalej na równinie Earl i Lonnie nadal łowili ryby, zapewniając im prywatność, której żadne z nich nie spodziewało się już nigdy odzyskać. June pochyliła się bliżej. – Wróciłeś – szepnęła. Danny ścisnął jej dłoń. – Zawsze tego chciałem.