Gdy tylko Mateo wyszedł na balkon, ara wydała ogłuszający, radosny skrzek, zeskoczyła ze stołu i wylądowała prosto na ramieniu chłopca, przytulając się do jego policzka. Mateo schował twarz w jasnych piórach ptaka, szlochając z ulgi, podczas gdy jego matka ocierała łzy i ściskała dłonie Arthura z głęboką wdzięcznością. – Dziękuję za tak troskliwą opiekę nad nim – szepnęła.
Arthur obserwował to spotkanie z sercem pełnym spokoju, nie odczuwając smutku, gdy patrzył, jak jego codzienny towarzysz wraca tam, gdzie naprawdę jest jego miejsce. – On też dobrze się mną opiekował – odparł szczerze Arthur, uśmiechając się do chłopca, który właśnie pokazywał mu sztuczkę z pierścieniem na serwetkę. Zanim wyszli, Mateo spojrzał na Arthura i zapytał, czy mógłby kiedyś ich odwiedzić.
– Zapraszam cię w każdej chwili – powiedział Mateo, machając ręką, gdy ciężarówka powoli odjeżdżała w dół skąpanej w słońcu górskiej drogi. Stojąc na balkonie, podczas gdy popołudniowa bryza szeleściła wśród drzew, Arthur zdał sobie sprawę, że cisza nie była już przytłaczająca ani samotna. W domu znów panowała cisza, ale jego serce było pełne, gotowe na wszelkie nowe więzi, jakie czekały na niego w wiosce.