Ale to było podwórko. Prawdziwe. Cooper usiadł przy tylnych drzwiach. „Tak, w porządku – powiedział Brian, otwierając je. Pies wystrzelił na zewnątrz i z czystą radością biegał po trawie, z nosem nisko, zygzakując wśród świeżych zapachów deszczu i mokrej ziemi. Brian pochylił się w drzwiach i obserwował go, uśmiechając się mimo woli.
Wtedy Cooper zatrzymał się. Niedaleko lewego tylnego rogu podwórka całkowicie się zatrzymał. Jego uszy wyostrzyły się. Opuścił głowę i mocno obwąchał skrawek ziemi. Potem podrapał się raz. Potem jeszcze raz. „Cooper Pies zignorował go i zaczął kopać.