"Zostaw to - warknął Ethan. "Zobaczą, jak się ruszasz. Sprawisz tylko, że będziemy wyglądać na bardziej zdesperowanych "Jestem zdesperowany! Liam odparł łamiącym się głosem. Popchnął kolejną walizkę w stronę włazu do kuchni, próbując wcisnąć ją do środka, poza zasięgiem wzroku. Pot zrosił mu czoło. Z wody dochodził najsłabszy dźwięk - krzyki niesione przez wiatr.
Reklama
Reklama
Szorstkie, gardłowe. Liam zamarł, wpatrując się w horyzont. Łodzie nie były już wystarczająco daleko. Mógł je usłyszeć. "Ethan - wyszeptał cienkim i przerażonym głosem. "Krzyczą na nas Ethan nie odwrócił wzroku. Jego oczy były utkwione przed siebie, a knykcie bielały na przepustnicy. "Nie słuchaj. Nie patrz. Po prostu nie wychylaj się"
Reklama
Reklama