Kurier zauważa, że na ganku starszego mężczyzny gromadzą się paczki – a potem słyszy pukanie

Corey zrobił gwałtowny krok do przodu i z impetem postawił pudła na deskach werandy. „Marnujesz mój czas, kierowco. Daj mi kopertę.” „Chwileczkę, system się ponownie łączy” – powiedział spokojnym tonem Danny, zachowując pozory niewzruszenia, i cofnął się o pół kroku, by zablokować wejście. Zanim Corey zdążył go odepchnąć, zza rogu Birch Street rozległ się ogłuszający chór syren alarmowych. 

Dwa radiowozy pędziły ulicą, ślizgając się po błocie pośniegowym, i zablokowały podjazd, unieruchamiając srebrnego sedana. Tuż za nimi zatrzymała się karetka, której czerwone światła migotały na tle śniegu. Corey odwrócił głowę w szoku. Zamarł w miejscu, a jego ręka gwałtownie powędrowała w stronę kieszeni kamizelki. – Policja! Ręce na widoku! – krzyknęło dwóch funkcjonariuszy, wysiadając z pojazdów z wyciągniętą bronią. 

Corey spojrzał na swój zablokowany samochód, spojrzał na funkcjonariuszy i powoli cofnął puste dłonie, pozwalając, by pęk kluczy spadł na drewnianą podłogę werandy. W ciągu kilku minut ratownicy medyczni wynieśli Leona na noszach, owiniętego kocami termicznymi. León, leżąc na noszach, nawiązał kontakt wzrokowy z Dannym i uśmiechnął się lekko. – Zwracałem się do wszystkich, synu. Ale tylko ty umiałeś słuchać.