Skrzynia była wykonana z grubego dębu, z żelaznymi obręczami na pokrywie i linowymi uchwytami po obu stronach. Z przodu wisiała mała zielonkawa kłódka. Molly próbowała ją podnieść i omal nie straciła równowagi. „To waży tonę!” – zawołała. Hank spojrzał w stronę wody. Każda fala sięgała coraz wyżej na piasek.
– Przynieś mi mój żółty pas holowniczy – powiedział. Molly wysiadła i pobiegła do ciężarówki. Kiedy wróciła, zabrali się do pracy: Hank ciągnął z góry, a Molly pchała z wnętrza kabiny. Skrzynia powoli przesuwała się po pochyłej podłodze. W końcu przedostała się przez luk i z ciężkim łomotem spadła na mokrą plażę.
W środku coś zaszeleściło. – Może zaginione pieniądze wciąż tam są – powiedziała Molly, sięgając po łyżkę do opon. Hank ją powstrzymał. – Jeszcze nie. Jeśli otworzymy to sami, ludzie mogą pomyśleć, że coś z tego zabraliśmy. – W takim razie kto powinien to otworzyć? – zapytała. Hank miał już odpowiedzieć, gdy po plaży pędził biały pickup. Rozpoznał go natychmiast.