Betonowe korytarze Miejskiego Sanktuarium wydawały się niezwykle zimne, gdy szedł nimi Samuel. Powietrze było gęste od napięcia, a niski, gardłowy ryk wstrząsał oprawami oświetleniowymi nad głową. Dyrektor sanktuarium, mężczyzna wyraźnie zmęczony stresem, szedł krok za nim, szepcząc gorączkowo.
„Ona ma kod czerwony, Samuel – przyznał dyrektor, przecierając oczy. „Uratowaliśmy ją z nielegalnej przydrożnej menażerii trzy tygodnie temu. Jej ciało jest mocno pokiereszowane od ciężkiego uwięzienia, a umysł jest całkowicie złamany. Agresywnie szarżuje na szkło, odmawia jedzenia opiekunom i wysłała już dwóch weteranów do szpitala. Zarząd jest przerażony odpowiedzialnością. Jeśli nie uda ci się tego odwrócić, planują jej eutanazję do końca miesiąca”
Dotarli do okna obserwacyjnego. W cieniu znajdowała się wspaniała, rzadka biała tygrysica o imieniu Luna. Gdy tylko jej wzrok padł na Samuela, rzuciła się do ataku. Czterysta kilogramów mięśni uderzyło w szybę z przerażającym hukiem. Dyrektor cofnął się o krok, ale Samuel ani drgnął. Zobaczył paraliżujące przerażenie.