Dale dotarł na teren biura hrabstwa jeszcze przed wschodem słońca i zastał tam swojego zastępcę czekającego przy wejściu z latarką w ręku. Łańcuch przy bramie został starannie przecięty, a szara plandeka przykrywająca sedana Danny’ego została zsunięta do połowy na ziemię. Wokół zamka bagażnika widniały świeże zadrapania, odsłaniające lśniący metal spod wyblakłej zielonej farby. Obok tylnego koła leżał porzucony łom. – Udało im się go otworzyć? – zapytał Dale.
„Nie, proszę pana. Zamek wytrzymał”. Zastępca szeryfa wskazał w stronę drogi. „Duży pickup odjechał tuż po wschodzie słońca. Nie zdążyłem dostrzec koloru, ale widziałem tylne koła. Podwójne opony po obu stronach”. Dale powoli okrążył sedana, przyglądając się uszkodzonemu zamkowi. Ktokolwiek się włamał, nie przyszedł po sam samochód. Skierował się prosto do bagażnika, najwyraźniej desperacko pragnąc dostać się do tego, co tam leżało. Wrócił do swojej ciężarówki i wyjął starą teczkę ojca. Przed bramą na miękkim żwirze widoczne były świeże ślady opon.
Dale przykucnął obok nich, po czym rozłożył czarno-białą fotografię śladów, które odkrył jego ojciec w 1971 roku. Trzymał oba zdjęcia obok siebie. Wzory nie były identyczne, ale szerokie, podwójne odciski nie pozostawiały wątpliwości. – Pięćdziesiąt pięć lat – mruknął. – A ktoś wciąż nie chce, żeby ten bagażnik został otwarty. – Dale wstał i spojrzał w stronę autostrady. W Pruitt była tylko jedna osoba, która próbowała doprowadzić do zniszczenia tego samochodu.