Susza spowodowała wyschnięcie jeziora i odsłoniła samochód zaginiony od 1971 roku – a potem szeryf otworzył bagażnik

Earl ponownie wytarł szybę, usuwając tyle błota, by móc zajrzeć do środka. Pierwszą rzeczą, jaką zauważył, była kierownica – duża i cienka, z bladym pęknięciem biegnącym wzdłuż jej obręczy. Obok niej w stacyjce wciąż wisiały kluczyki. Z breloczka zwisało małe mosiężne serduszko, ledwo widoczne pod warstwą brudu. Siedzenia były puste. Oba drzwi pozostawały zamknięte, a okno kierowcy było uchylone o kilka cali. 

Earl wyprostował się, podczas gdy Lonnie zeskrobywał błoto z boku pojazdu. Spod białego dachu stopniowo wyłaniało się wyblakłe zielone nadwozie. Earl wpatrywał się w lakier. Widział ten sam niezwykły kolor, o którym opowiadał jego ojciec. Jako chłopiec Earl słuchał opowieści ojca o dziwnym zniknięciu Danny’ego Price’a, którego samochód zniknął wraz z wypłatami z tartaku Hargrove’ów. – Lonnie – powiedział nagle cichym głosem. – Myślę, że to samochód Danny’ego Price’a. Jego brat przestał kopać. – Danny Price? Ten facet, który rzekomo ukradł wypłaty z tartaku? 

Earl powoli skinął głową. „Tata mi o nim opowiadał”. Nawet po pięćdziesięciu pięciu latach to nazwisko wciąż coś znaczyło w Pruitt. Danny miał dwadzieścia dwa lata, kiedy zaginął w czerwcu 1971 roku, zabierając ze sobą pieniądze z wypłat z tartaku Hargrove’a – a przynajmniej tak wszystkim powiedziano. Earl ponownie spojrzał przez przednią szybę. – Jeśli Danny ukradł te pieniądze – mruknął – to dlaczego jego samochód leżał na dnie jeziora?