Szeryf Dale Whitaker przybył niecałą godzinę później, jadąc swoją furgonetką wzdłuż starej rampy dla łodzi, aż beton zniknął pod błotem. Zostawił samochód i przeszedł przez odsłonięte dno jeziora, a jego buty zapadały się w bardziej miękkich miejscach. Earl i Lonnie czekali obok na wpół zakopanego samochodu, obserwując, jak się zbliża. Dale nie zapytał, jak go znaleźli. Po prostu zatrzymał się obok białego dachu i zdjął czapkę.
Przez dłuższą chwilę wpatrywał się w przednią szybę, nic nie mówiąc. – Mój tata trzymał zdjęcie tego samochodu nad biurkiem – powiedział w końcu. – Zostawił je tam aż do dnia swojej śmierci. Szeryf przykucnął i rękawem wytrzeł kolejną warstwę brudu ze szyby. Jego wzrok przesunął się od kluczyków wiszących w stacyjce do wąskiego otworu okna kierowcy.
Następnie pochylił się bliżej, przyglądając się czemuś pod kierownicą. „Earl, podejdź tu na chwilę”. Wskazał przez szybę. „Powiedz mi, gdzie jest dźwignia zmiany biegów”. Earl zmrużył oczy, wpatrując się w deskę rozdzielczą. „Neutralka”. Dale powoli wyprostował się. – Zgadza się – powiedział. – Nikt nie wjechał tym samochodem do wody. – Odwrócił się w stronę opuszczonej rampy. – Ktoś mógł go zepchnąć.