Następnego dnia rano, już o dziewiątej, połowa mieszkańców Pruitt zgromadziła się wzdłuż brzegu z czerwonej gliny, z którego rozciągał się widok na zbiornik Cedar Fork. Wieść rozeszła się błyskawicznie, a ludzie, którzy dorastali, słuchając opowieści o Danny’m Price’u, nie mogli się doczekać, by zobaczyć samochód, który przez pięćdziesiąt pięć lat spoczywał pod dnem ich jeziora. Powiatowa laweta zjeżdżała tyłem po starej rampie, a dźwięk jej sygnału ostrzegawczego rozbrzmiewał echem po odsłoniętych równinach.
Dale kierował kabel w stronę samochodu, gdy zauważył drobną kobietę idącą powoli po popękanej błotnistej ziemi. Miała na sobie lawendowy sweter i czarne buty do kościoła, a nie zwracała uwagi na zaciekawione twarze, które się w jej stronę odwracały. W wieku siedemdziesięciu pięciu lat June Ellis poruszała się ostrożnie, ale nie zatrzymała się, dopóki nie dotarła do przedniej szyby. Wtedy uklękła i przez szybę przyjrzała się małemu mosiężnemu sercu zwisającemu przy stacyjce. Kciukiem musnęła złoty pierścionek zaręczynowy, który Danny podarował jej, zanim zniknął.
„To ja mu to dałam” – szepnęła. „W tygodniu, kiedy poprosił mnie o rękę”. Palcami dotknęła złotego pierścionka, który wciąż nosiła. „Od pięćdziesięciu pięciu lat powtarzam mieszkańcom tego miasteczka, że on nie uciekł”. Zanim Dale zdążył odpowiedzieć, z brzegu rozległ się głos. „Szeryfie! Zapłacę, żeby ten wrak został odholowany prosto do kruszarki!” Lyle Hargrove, osiemdziesięciojednoletni, stał obok swojej ciężarówki, trzymając się laski. „Po prostu zabierzcie ten złom z naszego jeziora jeszcze dzisiaj”. Dale odwrócił się w jego stronę. „To teraz dowód, Lyle”.