Specjaliści szybko sprawdzili kapsułę za pomocą detektorów promieniowania i czujników zagrożeń, aby upewnić się, że można ją bezpiecznie ciąć termicznie. „Czujniki nie wykrywają zagrożenia, ale kadłub jest mocno zwęglony” – krzyknął inżynier, przykładając hydrauliczny rozsuwak do krawędzi włazu. „Przygotować się do natychmiastowego wydobycia! Na trzy – raz, dwa, trzy!”
Hydrauliczne szczęki zgrzytały pod ogromnym naciskiem, wgryzając się w zamarznięte spoiny luku. Iskry posypały się, gdy hartowane stalowe śruby pękły pod naciskiem tysięcy funtów. Z pękniętej uszczelki wydobył się nagły, ostry syk pod ciśnieniem, uwalniając chmurę stęchłego, lodowatego powietrza na śnieg, gdy zespół ratownictwa medycznego wystąpił naprzód, gotowy do udzielenia pomocy.
Wykorzystując grubą linę z wciągarki helikoptera, technicy podważyli ciężki okrągły właz, odchylając go do tyłu na spalonych zawiasach. Tłum ratowników zamilkł, gdy ciężka pokrywa w końcu się otworzyła, odsłaniając po raz pierwszy od pół wieku ciemne, nieoświetlone wnętrze kuli na działanie zimnego antarktycznego powietrza.