Pokój nr 12 na oddziale położniczym był wypełniony październikowym słońcem. Dwudziestodwuletnia Kayla Moore siedziała oparta o poduszki, próbując rozpakować znoszoną płócienną torbę. Obok niej mała Ruthie spała spokojnie w swoim koszyczku. Miała zaledwie dziewięć godzin. – Daj, kochanie, pomogę ci – powiedziała Denise Walsh, pielęgniarka z dwudziestopięcioletnim stażem.
Kayla uśmiechnęła się słabo, ale pierwszy odezwał się mężczyzna siedzący obok niej. – Miała długą noc – wyjaśnił Grant. – Prawie osiemnaście godzin porodu. Staram się zadbać o to, żeby trochę odpoczęła. – Pochylił się i poprawił poduszkę Kayli. Kiedy jego telefon zawibrował, wstał, by odebrać połączenie. – Będę tuż za drzwiami, gdybyś czegoś potrzebowała – powiedział do niej.
Denise sięgnęła do torby po czysty kocyk dla dziecka. Jej palce musnęły coś niezwykłego wewnątrz podszewki. Szew został zszyty jasnoniebieską nicią. Kayla bacznie ją obserwowała i lekko skinęła głową. Denise ostrożnie wyjęła złożoną kartkę papieru. Rozłożyła ją i przeczytała: „Proszę, nie pozwól mu zabrać nas do domu”. Zapytaj mnie o niebieski kocyk. W tym momencie do drzwi zbliżyły się kroki.