Denise wsunęła kartkę do kieszeni fartucha, gdy właśnie drzwi się otworzyły. Grant zatrzymał się, gdy zauważył otwartą torbę. „O, szukasz czegoś?” – zapytał. Denise skinęła głową. „Tylko sprawdzam, czy Ruthie ma czapeczkę”. Grant uśmiechnął się przepraszająco. „Chyba o jednej zapomnieliśmy. To ja zajmowałem się głównie pakowaniem, a mam kompletną pamięć do rzeczy dla niemowląt”.
Zamknął torbę i położył ją obok swojego krzesła, zwalniając więcej miejsca na łóżku Kayli. „Jest wyczerpana” – wyjaśnił. – Czasami ledwo jest w stanie wypowiedzieć zdanie. – Kayla uśmiechnęła się lekko, niemal jakby się z tym zgadzała. Denise zastanawiała się, czy ta notatka odzwierciedlała uczucia przerażonej młodej matki po wyjątkowo trudnym porodzie.
– Mieliśmy nadzieję, że jutro rano wrócimy do domu – kontynuował Grant. „Kayla lepiej śpi we własnym łóżku” – wyjaśniła Denise, dodając, że lekarze podejmą decyzję po zbadaniu matki i dziecka. „Oczywiście” – odparł. „Cokolwiek będzie najbezpieczniejsze”. Wziął Kaylę za rękę i ścisnął ją. Dziewczynka spuściła wzrok, nie odwzajemniając gestu. Denise to zauważyła, ale nie była pewna, co to oznacza.