Przez sześć lat Birch Street była najprzyjemniejszym odcinkiem trasy Danny’ego Mercera. Nie chodziło tylko o tę cichą, wysadzaną drzewami ulicę, ale o dom znajdujący się na jej końcu. Mieszkał tam osiemdziesięcioczteroletni Leon Novak, emerytowany stolarz, który służył w marynarce wojennej razem ze zmarłym ojcem Danny'ego. Po śmierci taty Leon stał się dla niego jak członek rodziny.
Niezależnie od pogody, staruszek machał do nich ze swojego ganku, zostawiając na drewnianej poręczy zimną butelkę wody. „Zapominacie pić” – mawiał z ironicznym uśmiechem. Po powrocie z tygodniowego urlopu na Florydzie Danny z trudem przetrwał swoją pierwszą zmianę po powrocie , podczas gwałtownej grudniowej burzy śnieżnej.
Ogrzewanie w jego furgonetce ledwo działało, miał przemoczone buty, a ramiona bolały go od ciężkiego ładunku. Mimo to, gdy zbliżał się do Birch Street, poprawił mu się nastrój – nie mógł się doczekać spotkania z Leonem. Jednak gdy skręcił za róg, uśmiech zniknął z jego twarzy. Dom stał ciemny, zimny i dziwnie cichy w narastającej burzy.