Lampka na frontowym ganku świeciła bezsensownie w popołudniowej szarości. Obok drzwi, ułożone w stos sięgający do klatki piersiowej, stała potężna ściana kartonowych paczek; zapas na cztery dni, przykryty świeżym śniegiem. Danny wyłączył silnik, czując, jak w żołądku ściska go zimny ucisk. Leon nigdy nie pozwalał, by paczka leżała nawet godzinę, a co dopiero kilka dni. Zastępczy kierowcy najwyraźniej po prostu układali je w stosy, nie zgłaszając się do niego.
Danny chwycił dzisiejszą przesyłkę – ciężką, wyściełaną kopertę – i z trudem wspiął się po nieodśnieżonych schodach. Położył ją na wierzchu stosu i mocno zapukał w drzwi zewnętrzne. – Leon? – zawołał. – Tu Danny! Wróciłem! – Żadnego ruchu. Żadnej odpowiedzi. Odpowiedział mu jedynie świst przenikliwego grudniowego wiatru.
Danny spróbował pociągnąć mosiężną klamkę, ale drzwi były szczelnie zamknięte od środka. W jego myślach zaczęła pojawiać się panika. Gdzie mógł się podziać osiemdziesięcioczteroletni mężczyzna przy takiej pogodzie? Leon już nie prowadził samochodu, nie miał własnego auta i nie znosił wychodzić z domu zimą.