Na ganku stał schludny kierowca srebrnego sedana, trzymając w rękach trzy ciężkie pudła ze sprzętem elektronicznym. Z bliska wyglądał jak student. Miał na sobie markową kamizelkę, szarą bluzę z kapturem i czyste białe trampki. Kiedy dostrzegł Danny’ego idącego podjazdem, na jego twarzy pojawił się ciepły, swobodny uśmiech.
„Cześć, stary!” – zawołał Corey swobodnym tonem. „Widziałem wcześniej twoją furgonetkę na tej ulicy. Czy ta wyściełana koperta to ta, przy odbiorze której trzeba podpisać? Jestem bratankiem pana Novaka, nie czuje się najlepiej, więc zajmuję się tym za niego.” Danny zachował całkowicie niewzruszony wyraz twarzy, wchodząc w tę grę, by nie zdradzić swojej tożsamości. „Aha, rozumiem. Tak, to przesyłka o dużej wartości, więc system wymaga bezpośredniego potwierdzenia odbioru.”
Danny wszedł na ganek, wyciągając elektroniczny skaner. Corey sięgnął po rysik, skinął głową z uśmiechem, chcąc jak najszybciej wziąć ostatnią kopertę i załadować ją do bagażnika. „Wystarczy podpisać się dokładnie na tej linii” – powiedział spokojnie Danny, stukając w ekran. Corey nabazgrał swój podpis. Ale kiedy chciał cofnąć rękę, Danny ponownie dotknął ekranu, wydając z siebie westchnienie frustracji. – Ach, stary. Zimno zawsze sprawia, że te ekrany dotykowe się zawieszają. Możesz dać mi jeszcze jedną szansę?