Kurier zauważa, że na ganku starszego mężczyzny gromadzą się paczki – a potem słyszy pukanie

„Dwadzieścia minut?!” Danny spojrzał z przerażeniem na okno. „Na dworze jest dwadzieścia sześć stopni! A on ma osiemdziesiąt cztery!” „Wiem, proszę pana” – nalegał dyspozytor. „Proszę pozostać na linii. Nie próbuj pan jeszcze się włamać i nie wdawaj się w konfrontację z nikim”.

Zanim Danny zdążył zaprotestować, za szybą znów rozległo się stukanie. Nie był to już jednak sygnał SOS. Rytm się zmienił – stał się szybki, natarczywy i gorączkowy. Danny wsłuchał się uważnie, rozszyfrowując ostre uderzenia na bieżąco, tak jak nauczył go tego ojciec wiele lat temu. H-E-S C-O-M-I-N-G.

Za nim opony chrzęściły na posypanej solą drodze. Danny schylił się jeszcze niżej w zaspie, gdy elegancki srebrny sedan powoli sunął ulicą. Jechał w ślimaczym tempie, a jego przyciemniane szyby mieniły się w szarym świetle. Kierowca nie skręcił w podjazd; po prostu przejechał na biegu jałowym obok furgonetki Danny’ego, wpatrując się w stos pudeł na ganku Leona.