„Proszę pana?” – rozległ się głos dyspozytora z głośnika telefonu. „Czy on nadal stuka?” Danny pobiegł z powrotem do okna piwnicznego i uderzył dłonią w szybę. „Leon! Zapukaj, jeśli mnie słyszysz!” Cisza. Nad pokrytym śniegiem podwórkiem zapanowała absolutna, przerażająca cisza.
– Zatrzymał się – wykrztusił Danny, czując, jak panika ściska mu klatkę piersiową. – Nie odpowiada mi! – Wyważ drzwi – rozkazał natychmiast dyspozytor. – Masz zgodę mojego sierżanta. Zrób to natychmiast! – Danny rzucił się do swojej furgonetki dostawczej, sięgnął za fotel kierowcy i chwycił ciężką stalową łom. Pobiegł z powrotem do piwnicy, wbił płaską krawędź łomu za błyszczącą zasuwę i rzucił na nią całym ciężarem ciała.
Stare drewno głośno zaskrzypiało. Pociągnął po raz drugi – bez skutku. Przy trzecim, desperackim szarpnięciu drewniana rama pękła z głośnym trzaskiem, a śruby posypały się na śnieg. Ciężka kłódka opadła, a Danny gwałtownie otworzył drzwi. Zimne, wilgotne powietrze wylało się na popołudnie. – Leon?! – zawołał w ciemność.