Następnego ranka po listopadowej burzy Hank Brinson spacerował po plaży ze swoją siostrzenicą Molly. Hank miał siedemdziesiąt dwa lata i większość życia spędził na naprawianiu silników promowych. Znał ten odcinek wybrzeża w pobliżu Brant Harbor w Karolinie Północnej lepiej niż ktokolwiek inny. „Burza zawsze coś po sobie zostawia” – powiedział do Molly. – Trzeba tylko się rozejrzeć.
Tym razem jednak czegoś brakowało. Wysoka wydma, którą Hank znał od dzieciństwa, zniknęła. W jej miejscu wznosiła się zakrzywiona drewniana burta łodzi, ciemna od upływu czasu i pokryta wodorostami. Na jej szczycie opierała się mała kabina. Molly zatrzymała się. – Wujku Hank, czy to statek? – zapytała.
– Łódź rybacka – powiedział Hank. – A w tej małej kabinie kapitan sterował. Dotknął jednej z mokrych desek. Fala już wracała. Do wieczora łódź mogła znów zniknąć. W pobliżu kabiny znaleźli kwadratowy drewniany luk. Molly sięgnęła po klamkę, po czym zamarła. Od zewnątrz był zamknięty ciężkim kłódką.