Molly pobiegła z powrotem do ciężarówki Hanka i wróciła z kluczem do kół. – Nie możemy tego zostawić zamkniętego – powiedziała. Fale zbliżały się coraz bardziej do łodzi, obmywając odsłonięte drewno. Hank skinął głową, a Molly wsunęła klucz pod zardzewiały metalowy zatrzask. Kłódka nie pękła, ale śruby mocujące zatrzask wyrwały się.
Razem pociągnęli za spuchnięty luk, aż w końcu się otworzył. Wypłynęło zimne, stęchłe powietrze. Molly wstrzymała oddech i zajrzała do środka. Kabina była zaskakująco sucha. Nad kołem sterowym wciąż wisiała mosiężna latarnia, a na wąskiej półce stał blaszany kubek. Na haczyku obok drzwi wisiał gruby granatowy płaszcz.
– To tak, jakby ktoś właśnie wyszedł – szepnęła Molly. Hank wpatrywał się w płaszcz. Całe życie spędził na łodziach rybackich. Wiedział, jak zimne bywa morze w listopadzie. Żaden kapitan nie zostawiłby dobrowolnie swojego najcieplejszego płaszcza przed wypłynięciem na morze. – To co się stało z człowiekiem, do którego należał? – zapytał.