Zanim Hank zdążył ją powstrzymać, Molly zeszła przez właz. Jej buty poślizgnęły się na pochyłej drewnianej podłodze. – Powoli – ostrzegł Hank. – Nie wiemy, jak wytrzymałe są te deski. – Molly ustabilizowała się obok koła. Było tam osiem drewnianych szprych, mała półka i piasek zebrany w rogach. Wszystko wyglądało na stare, ale dziwnie nietknięte.
Nad przednimi oknami Molly dostrzegła długą drewnianą deskę wetkniętą między dwie belki. Wyciągnęła rękę, wyciągnęła ją i wytarła brud rękawem. Spod wyblakłej farby wyłoniły się wyraźne litery. – „Dora Lee” – przeczytała na głos. Hank pochylił się bliżej otworu. – Co powiedziałaś? – Dora Lee. Tak nazywa się ta łódź.
Hank zamilkł. Przez chwilę wydawało się, że zapomniał o nadchodzącej fali. – Słyszałem o tej łodzi, kiedy byłem chłopcem – powiedział w końcu. – Wszyscy w mieście znali jej nazwę. – Molly spojrzała na niego. – Dlaczego? Czy była sławna? – Hank rzucił okiem na płaszcz. – Należała do kapitana o imieniu Abel Crane. Ludzie nazywali go złodziejem.