Claire dotarła do sklepu z używanymi rzeczami niecałą godzinę później. W środku stały wieszaki z kurtkami, półki z niepasującymi do siebie talerzami oraz kartonowe pudła czekające na posortowanie. Susan przywitała ją przy kasie. „Dziękuję, że przyszłaś” – powiedziała. Claire rozejrzała się. „Gdzie jest ta sukienka?” Susan spojrzała w stronę zaplecza. – Zabraliśmy ją z sali sprzedaży. – Claire zatrzymała się. – Dlaczego? Czy coś się z nią stało? – Susan potrząsnęła głową. – Wręcz przeciwnie.
Weszły do małego biura za ladą, gdzie przyjmowano darowizny. Claire spodziewała się, że Susan przyniesie tę znaną torbę na ubrania, ale w pomieszczeniu nie było nic poza biurkiem i komputerem. „Jedna z naszych wolontariuszek przygotowywała suknię do wystawienia” – wyjaśniła Susan. „Zauważyła, że szwy wokół dekoltu wyglądają nietypowo”. Claire wzruszyła ramionami. – Zawsze miała mnóstwo ozdób. W końcu to model sprzed dwudziestu lat. – Tak właśnie myśleliśmy – odparła Susan. – Wtedy weszła klientka. Przez prawie pół godziny dokładnie ją oglądała.
Claire poczuła, jak w żołądku tworzy się jej niewytłumaczalny, dziwny ucisk. – Czy ona to kupiła? – Susan potrząsnęła głową. – Nie. Poprosiła nas, żebyśmy tego nie sprzedawali. – Claire wpatrywała się w nią. – Klientka kazała wam to zatrzymać? – Susan skinęła głową. – Powiedziała, że to może być coś ważnego. – Claire wydała z siebie nerwowy śmiech. – W jaki sens ważnego? – Susan odwróciła się w stronę komputera. – Właśnie próbujemy to ustalić.