Kobieta przekazuje suknię ślubną do sklepu z używaną odzieżą, a potem dowiaduje się o niej czegoś zaskakującego

Susan wyświetliła zdjęcie zrobione, zanim suknię zdjęto z wieszaka. Claire rozpoznała ją od razu. Tkanina w kolorze kości słoniowej, dopasowana talia i delikatne zielone zdobienia wokół gorsetu były dokładnie takie, jak je zapamiętała. – To jest to – powiedziała. Susan skinęła głową. – Kobieta, która ją widziała, stwierdziła, że wykonanie wygląda na znajome. – Claire pochyliła się bliżej ekranu. – Kim ona była? – Prowadzi sklep z odzieżą vintage dwa miasta stąd.

– Zapytała nas, skąd pochodzi ta sukienka – powiedziała Susan. – Kiedy powiedzieliśmy jej, że została nam przekazana, stwierdziła, że powinniśmy ją zamknąć w bezpiecznym miejscu, dopóki ktoś nie sprawdzi jej dokładnie. – Claire uśmiechnęła się niepewnie. – To brzmi trochę zbyt dramatycznie. – Susan nie odwzajemniła uśmiechu. – Była bardzo poważna – Claire ponownie przyjrzała się zdjęciu. Nosiła tę sukienkę przez cały dzień i potem nie poświęcała jej zbyt wiele uwagi.

– No i co teraz? – zapytała Claire. Susan otworzyła kolejnego e-maila. – Wysłaliśmy zdjęcia do specjalisty. – Claire przesuwała wzrokiem po ekranie, ale nic z tego nie rozumiała. – I co dalej? – Susan wskazała na ostatnią linijkę. – Chce obejrzeć suknię na żywo. – Claire podniosła wzrok. „Czy to normalne?” Susan powoli potrząsnęła głową i powiedziała z uśmiechem: „Nie w przypadku rzeczy, którą planowałyśmy wycenić na siedemdziesiąt pięć dolarów”.