Tego popołudnia Susan zadzwoniła ponownie. – Przyjechał specjalista – powiedziała. Claire natychmiast wyprostowała się. – I co? – Znalazł metkę wewnątrz podszewki. Claire zmarszczyła brwi. – Ja jej nie widziałam. – My też na początku nie. Jest bardzo mała i częściowo zakryta późniejszymi szwami. – Susan przeczytała na głos nazwisko. Claire go nie rozpoznała. – A powinnam? – zapytała. – Najwyraźniej projektant stworzył tylko ograniczoną liczbę sukien ślubnych.
Claire pojechała z powrotem do sklepu. Tym razem suknia czekała na wyściełanym stole w biurze. Obok niej stał mężczyzna o imieniu Victor Hardy, ubrany w cienkie białe rękawiczki. „To pani była właścicielką?” – zapytał. „Przez prawie dwadzieścia lat”. Victor ostrożnie uniósł fragment spódnicy. – Czy wie pani, skąd osoba, która pani ją sprzedała, ją miała? – Claire potrząsnęła głową. – Kupiłam ją w małym salonie ślubnym, który się zamykał. To był egzemplarz pokazowy. Dostałam ogromną zniżkę.
Victor wyglądał na zainteresowanego. „To może wiele wyjaśniać”. Wskazał na szwy pod gorsetem. „To nie była produkcja masowa”. Claire pochyliła się bliżej. „Co to znaczy?” Victor rzucił okiem na Susan, zanim odpowiedział. „To znaczy, że musimy zidentyfikować dokładny model”. Claire spojrzała na zielone zdobienia otaczające dekolt. „A te?” Victor zawahał się. „Zlecimy ich osobne zbadanie”. W pokoju nagle zapadła cisza. „Zbadanie pod kątem czego?” – zapytała Claire. Victor odpowiedział: „O tym nie chcę jeszcze spekulować”.