Dwa dni później Claire wróciła na to, co Susan nazwała „egzaminem końcowym”. Tym razem Victor przyprowadził kolejną specjalistkę, gemmolog Leah. Claire czuła się niemal zawstydzona, obserwując, jak profesjonaliści otaczają sukienkę, którą kiedyś trzymała schowaną w głębi szafy. Leah umieściła jeden z zielonych kamieni pod małym przyrządem i w milczeniu go badała. – Czy możesz coś stwierdzić? – zapytała Claire. Leah nie podniosła wzroku. – Mogę powiedzieć, że to nie jest zwykłe szkło.
Serce Claire podskoczyło. „W takim razie co to jest?” Leah wyjęła suknię spod światła. „Chcę sprawdzić kilka, zanim powiem coś na pewno”. Przyglądała się kamieniom jeden po drugim, podczas gdy Victor porównywał zdjęcia ze stronami starego katalogu projektanta. Claire podeszła do okna, nie mogąc usiedzieć w miejscu. – To absurdalne – mruknęła. Susan uśmiechnęła się. – Podarowałaś suknię ślubną. Nie spodziewałaś się przecież śledztwa kryminalistycznego. – Claire roześmiała się mimo woli. – Dokładnie.
W końcu Victor zawołał ją z powrotem do stołu. Przestał przeglądać katalog. Przed nim leżała otwarta strona. „Chyba to znaleźliśmy” – powiedział. Claire spojrzała na stare zdjęcie. Suknia była bez wątpienia podobna do jej własnej. „Więc co to jest?” Victor wymienił spojrzenie z Leah. – Zanim na to odpowiemy – powiedział – powinniście wiedzieć, że ta suknia jest znacznie rzadsza, niż początkowo sądziliśmy. – Leah skinęła głową. – A kamienie są dokładnie tym, czego się obawialiśmy – albo na co liczyliśmy.