Uśmiechnęła się lekko na to pytanie. „Nie bardzo – odpowiedziała. Następnie ponownie wyjrzała przez okna w kierunku wody poniżej. „Tam zawsze coś się rusza. Coś do oglądania” Nie takiej odpowiedzi się spodziewaliśmy. Ale po chwili stania na górze zaczęło to nabierać sensu. Wieża nigdy nie wydawała się pusta. Pomiędzy zmieniającym się światłem, wiatrem poruszającym się wokół konstrukcji i stałym widokiem na zewnątrz, przestrzeń zawsze wydawała się w jakiś sposób aktywna.
Przyznała jednak, że przez lata wiele się zmieniło. Samo utrzymanie wieży wymagało więcej pracy niż kiedyś. Sprzątanie. Naprawy. Utrzymanie wszystkiego w dobrym stanie przed oceanicznym powietrzem i nadmorską pogodą. I pomimo tego, jak wygodny był ten dom – to było dużo miejsca dla jednej osoby. Powiedziała nam, że zaczęła myśleć o wynajmowaniu go od czasu do czasu. Pozwolić innym ludziom doświadczyć, jak to jest mieszkać ponad miastem, nawet przez kilka dni.
„Większość ludzi nie zrozumie tego, dopóki nie znajdzie się tutaj” – powiedziała. I szczerze mówiąc, prawdopodobnie miała rację. Gdy zjechaliśmy windą na dół i ponownie wyszliśmy na chodnik, miasto nagle stało się głośniejsze niż wcześniej. Spojrzeliśmy na wieżę po raz ostatni.
Po raz pierwszy odkąd ją zobaczyliśmy, nie wyglądała już dziwnie.