Zardzewiała czapka, słynny żart i rys
Dzisiaj teren ten jest opuszczony. Budynki stoją puste i zniszczone, na ziemi leżą porozrzucane kawałki złomu, a najgłębszy odwiert w historii jest zamknięty pod małą, zardzewiałą metalową pokrywą, zespawaną na stałe. Można przejść obok niego zupełnie niezauważonym. Niektóre odwierty naftowe wykonane od tamtej pory są dłuższe – jeden z nich, na wyspie Sachalin na dalekim wschodzie Rosji, osiągnął w 2012 roku głębokość 12 376 metrów – ale biegną one w bok przez wiele mil. Żaden z nich nie sięga tak głęboko w dół jak odwiert na Koli.
Otwór ten słynie również z czegoś, co nigdy nie miało miejsca. Od 1989 roku w chrześcijańskich biuletynach, tabloidach, amerykańskiej sieci telewizyjnej, a później w Internecie krążyła następująca historia: radzieccy inżynierowie na Syberii wywiercili otwór o głębokości 14,4 kilometra (9 mil), natrafili na pustą komorę o temperaturze 1 000 °C (1 800 °F), opuścili do niej mikrofon odporny na wysoką temperaturę i zarejestrowali ludzkie krzyki. Ludzie nazwali to „Studnią do piekła”. Jest to jednak mistyfikacja. Prawdziwa dziura w Koła nie znajduje się na Syberii, nigdy nie sięgała tak głęboko, a rozpowszechniane „krzyki” były zapętlonymi efektami dźwiękowymi, których źródłem była czasami ścieżka dźwiękowa horroru z 1972 roku.
Ta historia jest wystarczająco dziwna i pokazuje, jak niewielką część naszej własnej planety udało nam się dotąd zbadać. Środek Ziemi znajduje się na głębokości około 6 371 kilometrów, czyli 3 959 mil. Dziewiętnaście lat wierceń pozwoliło zespołowi z Kola dotrzeć do około 0,2 procent tej odległości i przebić się jedynie przez około jedną trzecią grubości skorupy ziemskiej znajdującej się pod ich stopami. Gdyby Ziemia miała rozmiar piłki do koszykówki, najgłębszy otwór w historii byłby zadrapaniem o głębokości zbliżonej do grubości dwóch kartek papieru.