Kiedy następnego ranka Dale dotarł na salę sądową, była już wypełniona po brzegi. Wieść o rozprawie rozeszła się po całym Pruitt, przyciągając byłych pracowników fabryki, zaciekawionych mieszkańców oraz osoby, które dorastały, słysząc nazwisko Danny’ego Price’a w kontekście dawnego skandalu. June siedziała w pierwszym rzędzie, ubrana w lawendowy sweter, z pogniecioną puszką po ciastkach na kolanach. Earl i Lonnie siedzieli tuż za nią. Adwokat Lyle’a stanął przed sędzią i argumentował, że zawartość kufra powinna pozostać zapieczętowana.
Twierdził, że zaginiona lista płac należała do tartaku Hargrove’a, a wszystko, co zostanie odzyskane z pojazdu, może stanowić prywatną własność rodziny. Twierdził, że otwarcie skrzyni bez ustalenia kwestii własności mogłoby naruszyć prawa jego klienta. Sędzia wysłuchała go cierpliwie, po czym zdjęła okulary. – Panie Hargrove, jeśli te pieniądze należą do pańskiej rodziny, z pewnością chciałby pan wiedzieć, czy nadal tam są. Adwokat zawahał się, ale sędzia podjęła już decyzję. Bagażnik miał zostać otwarty tego popołudnia na terenie zakładu powiatowego, pod nadzorem szeryfa i stanowego laboratorium kryminalistycznego, a każdy etap miał zostać zarejestrowany.
Gdy sala sądowa zaczęła się opróżniać, Lyle podszedł do June. Oparł się mocno na lasce i zniżył głos. — Powinnaś była wyjść za mąż, June. Cokolwiek znajdą w tej skrzyni, nie przywróci ci tych lat. — June spojrzała na niego, nie drgnąwszy nawet. – Być może nie – odparła. – Ale może w końcu przywróci to Danny’emu jego nazwisko. – Wstała, ściskając puszkę z ciastkami, i przeszła obok niego. Po raz pierwszy od dziesięcioleci nie wyglądała już na przestraszoną.