W czwartek rano plac przed sądem był wypełniony po brzegi ludźmi. Byli pracownicy fabryki stali obok swoich dorosłych dzieci i wnuków, podczas gdy inni zgromadzili się po prostu dlatego, że w końcu poznali prawdę o zaginięciu, które prześladowało Pruitta przez pięćdziesiąt pięć lat. Dale wspiął się po schodach sądu, niosąc list Danny'ego i kopię odzyskanych dokumentów płacowych. June stała o jeden stopień niżej, z rękami złożonymi przed lawendowym swetrem.
Dale przeczytał list na głos, wymieniając imiona nieistniejących pracowników oraz kwoty skradzione mężczyznom, którzy całe życie spędzili pracując w tartaku. Nikt mu nie przerwał. Kiedy skończył, na placu przez kilka sekund panowała cisza, po czym wśród tłumu rozległ się cichy szmer. Tego popołudnia komisja hrabstwa przegłosowała sprostowanie akt Danny’ego i oficjalne oczyszczenie go z zarzutów. Odzyskane pieniądze trafiły do funduszu przeznaczonego dla rodzin, którym skradziono wynagrodzenia, a śledczy pracowali nad zidentyfikowaniem osób nadal uprawnionych do odszkodowania.
Prokurator okręgowy zaczął również sprawdzać, które zarzuty wobec Lyle’a można jeszcze zgodnie z prawem podtrzymać. Do piątku nazwisko Hargrove zostało usunięte ze ściany pamięci w bibliotece. Później tego samego popołudnia June zastała Dale’a przy jego pickupie. Pod pachą trzymała starą puszkę po ciastkach, a na palcu wciąż miała złoty pierścionek. – Jest coś, o co chciałabym cię poprosić, szeryfie – powiedziała. Dale zamknął drzwi pickupa. – Cokolwiek, June. – Spojrzała w stronę zbiornika wodnego. – Sprowadź Danny’ego do domu. Chcę go jeszcze raz zobaczyć.