Dale podszedł do drzwi kierowcy i pociągnął za klamkę. Na początku klamka stawiała opór, ale gdy oparł się stopami o ziemię i pociągnął ponownie, uszczelka pękła z jęczącym odgłosem. Na ziemię wylała się fala stęchłej wody z jeziora, niosąc ze sobą zapach błota i rdzy. Cofnął się o krok, poczekał, aż woda spłynie, i pochylił się do środka. Fotel kierowcy został przesunięty maksymalnie do tyłu wzdłuż metalowych prowadnic. Dale zmarszczył brwi. Samochód był mały, a kierownica znajdowała się niezwykle daleko od pedałów.
June podeszła bliżej i zajrzała przez otwarte drzwi. — Danny miał pięć stóp i sześć cali wzrostu — powiedziała. — Zawsze narzekał, że to siedzenie jest jak dla olbrzyma. Przed jazdą zawsze musiał je przesuwać do przodu. — Dale spojrzał na nią, a potem na puste siedzenie. – Kiedy samochód był ostatnio ruszany, siedział tu ktoś wyższy. – Przyjrzał się kolumnie kierownicy i wąskiemu otworowi, gdzie szyba kierowcy została częściowo opuszczona. Dźwignia zmiany biegów wciąż znajdowała się w pozycji neutralnej, dokładnie tak, jak zgłosił Earl.
– Ktokolwiek to przesunął, mógł w ogóle nie prowadzić tego samochodu – kontynuował Dale. – Mogli wrzucić bieg neutralny, wydostać się przez to okno i popchnąć go innym pojazdem. Ślady opon w aktach mojego ojca mogą wyjaśniać, jak to się stało. – Pochylił się głębiej do środka, przyglądając się stacyjce. Na breloku pozostał tylko jeden klucz, obok mosiężnego serca. Dale wyprostował się i spojrzał w kierunku tylnej części sedana. – Gdzie jest klucz do bagażnika? – June wpatrywała się w niego. Nikt nie znał odpowiedzi. Dale postanowił sprawdzić, czy Danny miał przy sobie zapasowy klucz, ale na razie zamknięty bagażnik pozostawał niewyjaśnioną zagadką.