Z niepokojem Danny zszedł po schodach i przedzierał się przez głębokie zaspy śnieżne w kierunku ogrodu. – Leon! – krzyknął w gęstniejącą zamieć. – Jesteś tu z tyłu? – W ogrodzie panowała martwa cisza. Stare drewniane drzwi do piwnicy znajdowały się u podnóża betonowych schodów, na wpół zasypane śniegiem. Nic nie wyglądało na nie na swoim miejscu, ale cisza wydawała się dusząca.
Danny wrócił w stronę ganku, wyjmując telefon, by sprawdzić, czy nie ma jakiejś wiadomości. Stojąc przy najniższym stopniu, zamarł. Spod desek podłogi dobiegł go cichy, głuchy, metaliczny rytm. Stuk. Stuk. Stuk. Stuk…… Stuk…… Stuk…… Stuk. Stuk. Stuk.
Tętno Danny’ego gwałtownie przyspieszyło. Trzy krótkie, trzy długie, trzy krótkie. Był to sygnał alarmowy, którego Leon i jego ojciec nauczyli go w garażu, gdy miał dziesięć lat, stukając litery mosiężnym kluczem, aż nauczył się ich na pamięć. S-O-S.