Kiedy 28-letnia Elena po raz pierwszy przekroczyła ciężkie dębowe drzwi opuszczonej szkoły St. Jude’s Elementary, nie widziała łuszczącej się farby ani rzędów zardzewiałych szafek. Podczas gdy inni widzieli rozpadający się relikt lat 50. przeznaczony do zniszczenia, Elena zobaczyła płótno z wysokimi sufitami i historią
sufitów i historii. Jako niezależna projektantka z zamiłowaniem do niekonwencjonalnych rozwiązań, wydała całe swoje oszczędności na opuszczony ceglany budynek, rozpoczynając trzyletnią podróż, aby przekształcić miejsce sztywnych harmonogramów w sanktuarium kreatywnej wolności i nowoczesnego życia.
Transformacja nie była łatwa. Przekształcenie instytucji publicznej w prywatną rezydencję oznaczało poruszanie się po labiryncie przepisów dotyczących zagospodarowania przestrzennego, hydrauliki na skalę przemysłową i niesamowitej ciszy korytarzy, które niegdyś odbijały się echem kroków setek dzieci. Jednak gdy kurz opadł, a ostre światła fluorescencyjne zostały zastąpione ciepłymi, ściemnianymi lampami wiszącymi, stało się coś magicznego. „Dom Żbików” stał się po prostu „Domem” Niniejszy artykuł przedstawia oszałamiającą metamorfozę budynku, przechodząc pokój po pokoju przez strukturę, która z powodzeniem przeszła od miejsca nauki do miejsca zamieszkania. Jest to świadectwo idei, że przy wystarczającej wizji każda przestrzeń może się odrodzić.