Ale ze wszystkich pomysłów, którymi dzielili się ludzie… jeden wyróżniał się bardziej niż reszta. Ponieważ nie chodziło o design. Ani o przechowywanie. Ani nawet o kreatywność. Chodziło o coś znacznie prostszego. Przekształcenie przestrzeni w przytulny kącik dla psa.
Na początku wydawało się to zbyt oczywiste. Ale im więcej osób o tym myślało, tym bardziej wydawało się to idealne. Rozmiar był w sam raz. Zamknięty kształt dawał poczucie bezpieczeństwa. A schowana pozycja dawała poczucie komfortu, którego nie można było odtworzyć w otwartym pomieszczeniu. Miękkie łóżko. Mała lampka. Kosz z zabawkami. To wszystko.
Żadnego zastanawiania się. Żadnej skomplikowanej konfiguracji. Po prostu przestrzeń, która sprawiała wrażenie, że do niej należy. I w końcu ten pomysł najbardziej utkwił ludziom w pamięci. Ponieważ udowodnił coś prostego: Przestrzeń nigdy nie była bezużyteczna. Czekała tylko na odpowiednią perspektywę.