Powód, dla którego ta sztuczka przetrwała tak długo, zwykle staje się oczywisty w momencie, gdy szycie przestaje być łatwe. Ponieważ nie każda tkanina zachowuje się dobrze. Cienka bawełna lub lekki materiał to jedno. Ale gdy zaczynasz mieć do czynienia z grubszymi tkaninami – dżinsem, płótnem, materiałem tapicerskim, warstwowymi obszyciami, ciężkimi szwami lub czymkolwiek, co stawia prawdziwy opór – szycie może nagle okazać się znacznie bardziej uparte, niż się spodziewasz.
Zwykle wtedy zaczyna się frustracja. Igła nie porusza się tak, jak powinna. Przeciąga się. Zatrzaskuje się. Potrzeba większego nacisku, aby ją przebić. I nawet jeśli sam materiał nie jest niemożliwy do pracy, powtarzający się opór może sprawić, że cały proces będzie wolniejszy, bardziej szorstki i bardziej męczący niż powinien. Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku szycia ręcznego. Gdy palce zaczynają walczyć z materiałem zamiast z nim współpracować, nawet niewielki projekt może stać się bardziej irytujący niż satysfakcjonujący. I to jest dokładnie ten rodzaj problemu, dla którego stare nawyki szycia mają tendencję do przetrwania.
Nie dlatego, że wyglądają imponująco. Ale dlatego, że rozwiązują coś konkretnego w sposób, który jest wystarczająco prosty, by nadal z niego korzystać. W tym miejscu kostka mydła nagle zaczyna nabierać większego sensu.