Mara ryknęła raz, wściekła i przerażona, uderzając ciężarem ciała o ścianę. Kilka osób krzyknęło za barykadą, ale Elias na nich nie spojrzał. Pozostał w pobliżu skrzyni, mówiąc cicho, dopóki oddech Mary nie zaczął zwalniać. Kapitan odetchnął obok niego. „To mogło potoczyć się zupełnie inaczej Elias spojrzał na zadrapania na drzwiach skrzyni, a potem na tłum, który już ponownie podniósł telefony.
„Prawie tak się stało” – powiedział. Droga powrotna do zoo przebiegła spokojnie. Do południa wideo rozprzestrzeniło się wszędzie. Niektórzy nazywali Marę potworem. Inni nazywali ją uroczą. Oba te określenia wprawiły Eliasa w zakłopotanie. Nie była ani jednym, ani drugim. Była niedźwiedziem, który przestraszył się burzy, zawiódł przez uszkodzoną bramę i prawie został uwięziony przez ludzkie podniecenie.
Tydzień później miasto ruszyło dalej. Elias nie. Każdy zamek, który sprawdzał później, sprawdzał dwa razy. Nie dlatego, że bał się, że Mara znów ucieknie, ale dlatego, że teraz dokładnie wiedział, co ją czeka, jeśli to zrobi.