Clara zaparkowała przecznicę dalej, a jej dłonie ocierały się o kierownicę. Odczekała kilka minut, naciągnęła kaptur na twarz i wślizgnęła się do cichego lokalu. Powietrze w środku pachniało drogim espresso i niską muzyką jazzową. Ukryła się za dużym filarem architektonicznym w pobliżu zaplecza, skanując wzrokiem słabo oświetlone pomieszczenie.
Przez eleganckie liście kawiarni dostrzegła Toma siedzącego przy stoliku w rogu. Naprzeciwko niego siedziała kobieta. Kobieta była odwrócona tyłem do Clary, odsłaniając jedynie elegancką sylwetkę, ostry designerski płaszcz i idealnie ułożone włosy. Clara nie widziała jej twarzy, ale doskonale widziała Toma.
Obserwując go, Clara zdała sobie sprawę z ciężkiej, dezorientującej sytuacji. Tom nie wyglądał na mężczyznę cieszącego się efektownym, ekscytującym romansem. Zazwyczaj ktoś skradający się wyglądałby na szczęśliwego lub przynajmniej normalnego, ale Tom wyglądał na całkowicie nieszczęśliwego. Jego ramiona były zgarbione, a na twarzy malowało się zmartwienie, niepokój i głęboka, wyczerpująca frustracja.
Clara patrzyła w bolesnej ciszy, jak tajemnicza kobieta przesuwa grubą, profesjonalną skórzaną teczkę po małym stoliku. Tom wyciągnął rękę, a jego ruchy wypełniło głębokie, surowe uznanie, i położył dłoń mocno na dłoni kobiety, ściskając ją mocno. Spojrzał na nią z wyrazem desperackiej, intensywnej wdzięczności.