Absolutna cisza martwej linii odbiła się echem w cichym samochodzie, pozostawiając Clarę wpatrującą się pusto w swój telefon. Głos Toma był gorączkowy, ale w tle jego rozmowy nie było słychać wiatru, ciężkiego oddechu ani głosów tuzina innych mężczyzn wędrujących pod górę. Ta rozbieżność gryzła ją, zamieniając supeł w żołądku w twardą, bolesną bryłę.
Kierując się desperacką, bolesną potrzebą jasności, Clara uruchomiła silnik. Nie mogła wrócić do pustego domu z tymi wątpliwościami kłębiącymi się w jej głowie. Pojechała prosto do lokalnego kościoła, zdeterminowana, by dowiedzieć się prawdy i położyć kres przerażającym scenariuszom, które przelatywały jej przez głowę.
Znalazła księdza proboszcza, ojca Thomasa, porządkującego śpiewniki w cichym, pustym holu. Starając się brzmieć jak troskliwa, zapominalska żona, nerwowo poprosiła o szczegółowe współrzędne kempingu mężczyzn, twierdząc, że musi wiedzieć na wypadek nagłego wypadku rodzinnego.
Ksiądz spojrzał na nią z prawdziwym zdumieniem, odkładając śpiewnik na drewnianą ławkę. „Rekolekcje dla mężczyzn, Claro? Nie mamy nic takiego w planach aż do późnego lata. W rzeczywistości Tom nie zapisał się na żadne wydarzenia kościelne tej wiosny. Zrezygnował ze swoich obowiązków wolontariusza kilka tygodni temu, twierdząc, że jest zbyt zajęty”