Stało się to wszystko naraz. Nagły ruch, unoszący się kurz, pazury wbijające się w ziemię i ryk, który przeszył zagrodę. Milo krzyknął. Wysoki. Ostro. Przerażony. A potem… cisza. Na pół uderzenia serca. Zanim chaos eksplodował ponownie. Inne lwy rzuciły się do przodu, przyciągnięte dźwiękiem. Ciała zderzyły się. Pomruki nakładały się na siebie, głębokie i gwałtowne, wstrząsając powietrzem.
Drzewo zniknęło za burzą ruchów. „Cofnij się!” ktoś krzyknął za Arjunem. Ale on się nie ruszył. Nie mógł. Jego oczy były utkwione w przesuwającej się masie futra i kurzu, desperacko szukając czegoś – czegokolwiek. Przebłysku. Znaku. Ale nie było nic wyraźnego. Tylko ruch.
Tylko dźwięk. Potem, równie nagle, wszystko ustało. Pył zaczął opadać. Warczenie złagodniało, po czym zamieniło się w niski, ostrzegawczy pomruk. Jeden po drugim, pozostałe lwy cofały się. Niechętnie. Obserwując. A w centrum tego wszystkiego stała lwica. Wciąż. Dominująca. Niepodważalna.
Jej ciało było pochylone do przodu, głowa lekko opuszczona, jakby pilnowała swojej ofiary na ziemi. Ale z miejsca, w którym stał Arjun, nie było żadnego ruchu. Żadnego dźwięku. Ani śladu Milo.