Sama, nieznośna intensywność przerażającego, gnijącego zapachu, doskonale połączona z ogłuszającym hałasem przemysłowym i unoszącym się w powietrzu czarnym szlamem portowym, była znacznie większa, niż delikatni influencerzy mogliby sobie kiedykolwiek poradzić. W ciągu niecałej godziny oficjalnie rozpoczął się chaotyczny, desperacki masowy exodus.
Luksusowe jachty gwałtownie odpaliły swoje potężne bliźniacze silniki, gorączkowo odwiązały ciężkie liny cumownicze w absolutnej panice i szybko uciekły z portu handlowego tak szybko, jak ich drogie śmigła mogły je pchać, desperacko szukając czystego, oddychającego powietrza. Do południa cały drewniany dok znów był błogo, pięknie pusty.
Wirusowy trend internetowy umarł całkowicie tego samego dnia, gdy twórcy traumatycznych treści ostrzegli miliony swoich zwolenników, że romantyczna estetyka „Fishercore” była w rzeczywistości głęboko obrzydliwym, mdlącym doświadczeniem. Arthur, Jenkins i Pete spokojnie zmyli się z drewnianych doków, całkowicie zwycięscy, nie ryzykując ani jednego kosztownego pozwu.
Irytujące neony zniknęły na stałe, w porcie znów zapanowała cisza, a co najważniejsze, do zatoczki zaczęły powoli wracać niezbędne do życia ryby.