Pięć minut. Potem dziesięć. Dźwięk w klatce piersiowej Tytana zanikł. Jego postawa się zmieniła – jedno ramię opadło, potem drugie. Jego uszy odchyliły się nieznacznie na zewnątrz. Wren nie poruszyła się, nie odezwała ani nie wyciągnęła ręki. Była po prostu obecna w przestrzeni psa, jak fakt, który musiał zaakceptować.
Po czternastu minutach Tytan usiadł. Przez trzy lata pies nigdy nie usiadł dobrowolnie w pobliżu obcej osoby. Spojrzał na Wren i wypuścił długi oddech przez nos – coś prawie jak westchnienie. Tytan był psem, który z wielką ostrożnością podchodził do możliwości, że cisza może być bezpieczna.