Przewidywano każdą stratę. Każde opóźnienie było obserwowane. Kamery na korytarzu, w kuchni, na klatce schodowej – Marsz przez dwa lata nieustannie śledził domostwo Marcusa. Nie był to spisek namiętności czy impulsywnej chciwości. Spisek cierpliwości – skrupulatny, zimny i długo planowany.
„Catherine kochała tego psa”, powiedział cicho Marcus, sam w swoim gabinecie tamtej nocy. Tytan leżał obok biurka. Wren przyprowadziła go tam na luźnej smyczy, ostrożnie wprowadzając do domu. Pies leżał z wielkim łbem na stopie Marcusa, oddychając powoli.