Julia przestała myśleć o swoim życiu w kategoriach lat, a zaczęła w kategoriach zadań. Obudzić się. Podać Marcusowi leki. Przenieść go na krzesło pod prysznic. Śniadanie, które nie nasili bólu. Blokady na koła. Pranie. Formularze ubezpieczeniowe. Szybkie przetarcie blatów, ponieważ kurz zawsze wydawał się osiadać, jakby miał urazę. Potem jej własna praca, wciśnięta między jego spotkania jak refleksja.
Kiedyś była żoną Marcusa. Teraz była systemem Marcusa. Wypadek miał miejsce trzy zimy temu – czarny lód, zmiażdżona barierka, telefon, który zmienił jej kości w wodę. W szpitalu trzymała go za rękę i obiecała wszystko w tym samym oddechu: Jestem tutaj. Nigdzie się nie wybieram. Mówiła poważnie. Wciąż miała to na myśli.