Alexis nie odpowiedziała od razu. Wpatrywała się w krawędź biurka, z zaciśniętą szczęką, jakby ważyła coś, czego nie chciała powiedzieć na głos. Cisza przeciągała się. „Pani Dunst – powiedział prawnik, teraz już łagodnie – jeśli odejdzie pani od tego wszystkiego, nie będzie już powrotu
„Rozumiem – powiedziała. Obserwował ją jeszcze przez chwilę. „Dlaczego?” Alexis odetchnęła powoli. Potem przemówiła – cicho, celowo. Prawnik nie przerywał. Nie robił notatek. Jego wyraz twarzy zmienił się prawie niezauważalnie, tak jak to się dzieje, gdy rozmowa całkowicie zmienia kierunek.