Cooper kopał tak długo, że Brian przestał postrzegać to jako nieszkodliwą psotę. Błoto leciało za łapami psa, gdy kopał ten sam skrawek ziemi, skomląc pod nosem, a jego klatka piersiowa falowała. Cokolwiek tam było zakopane, całkowicie go pochłonęło i Brian zaczął się bać.
Wtedy Cooper szarpnął się do tyłu i wyciągnął coś małego z dziury. Wylądowało obok buta Briana z miękkim, mokrym stukotem. Brian wpatrywał się przez jedną zamrożoną sekundę, zanim zarejestrował kształt. Dziecięcy but. Malutki. Zużyty. Jeden pasek zwisał luźno. Jego żołądek opadł niemal natychmiast.
„Co do cholery…” Szepnął Brian, padając na kolana w trawie. Cooper ponownie rzucił się w stronę dziury, teraz już szaleńczo, podczas gdy Brian chwycił go za kołnierz drżącymi palcami. Jego umysł przeskoczył gdzieś w ciemne i straszne miejsce. Zakopany dziecięcy bucik znaczył dla niego tylko jedno i był przerażony dalszym kopaniem.